Termin płatności faktury: kalkulator terminu płatności i maksymalny termin w transakcjach handlowych

W transakcji handlowej między przedsiębiorcami termin zapłaty nie może przekraczać 60 dni liczonych od doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku (art. 7 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych). Dłuższy termin jest skuteczny tylko wtedy, gdy strony wyraźnie ustaliły go w umowie i nie jest rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela. Gdy dłużnikiem jest podmiot publiczny, limit spada do 30 dni.

Między zwykłymi przedsiębiorcami tak, ale pod dwoma warunkami naraz: strony muszą wyraźnie ustalić to w umowie i termin nie może być rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela. Ciężar dowodu spoczywa na dłużniku, to on musi wykazać, że termin ponad 60 dni jest uczciwy (art. 11a). Jeżeli tego nie wykaże, odsetki należą się wierzycielowi już po 60 dniach, niezależnie od zapisu w umowie (art. 7 ust. 3).

Gdy dłużnikiem zobowiązanym do zapłaty jest duży przedsiębiorca, a wierzycielem mikroprzedsiębiorca, mały albo średni przedsiębiorca, termin nie może przekraczać 60 dni od doręczenia faktury i nie ma tu żadnego wyjątku (art. 7 ust. 2a). Strony nie mogą go wydłużyć nawet zgodnie i nawet wyraźnym zapisem. Duży przedsiębiorca ma dodatkowo obowiązek złożyć drugiej stronie oświadczenie o swoim statusie (art. 4c).

Nie dłuższy niż 30 dni liczonych od dnia doręczenia faktury lub rachunku (art. 8 ust. 2). Wyjątkiem jest podmiot publiczny będący podmiotem leczniczym, na przykład szpital albo SPZOZ, dla którego limit wynosi 60 dni. Jeżeli umowa przewiduje dłuższy termin, odsetki należą się wierzycielowi już po upływie limitu ustawowego, a nie po terminie z umowy (art. 8 ust. 4 i 4a).

Ustawowy limit liczy się od dnia doręczenia dłużnikowi faktury lub rachunku potwierdzających dostawę towaru albo wykonanie usługi, a nie od dnia wystawienia faktury. Gdy nie da się ustalić dnia doręczenia faktury albo faktura dotarła do dłużnika przed towarem, termin liczy się od dnia otrzymania towaru lub usługi (art. 8 ust. 5). Sam termin umowny strony mogą oczywiście związać z inną datą, byle zmieścić się w limicie.

Domyślnie w dniach kalendarzowych. Zapis "termin płatności 14 dni" oznacza 14 dni kalendarzowych, razem z sobotami, niedzielami i świętami. Strony mogą umówić się na dni robocze, ale muszą to napisać wprost. Uwaga na skutek uboczny: 60 dni roboczych to około 84 dni kalendarzowe, czyli termin, który przekracza ustawowy limit, bo limit z ustawy jest liczony w dniach kalendarzowych.

Termin przesuwa się na najbliższy dzień, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą (art. 115 Kodeksu cywilnego). Ta sama zasada obejmuje soboty i wszystkie dni ustawowo wolne, w tym 24 grudnia, który jest dniem wolnym od pracy od 1 lutego 2025 roku. Faktura z terminem wypadającym w sobotę 26 grudnia będzie więc wymagalna dopiero po 28 grudnia.

Termin płatności to ostatni dzień, w którym dłużnik może zapłacić bez konsekwencji. Wymagalność zaczyna się dzień później, czyli w pierwszym dniu opóźnienia, i to od niej biegną odsetki oraz trzyletnie przedawnienie. Faktura z terminem płatności 30 września jest wymagalna 1 października. Pomyłka o ten jeden dzień psuje wyliczenie odsetek i datę przedawnienia w każdej kolejnej rubryce.

Między przedsiębiorcami tylko warunkowo. Termin 90 dni przekracza ustawowe 60 dni, więc broni się wyłącznie wtedy, gdy strony wyraźnie go ustaliły i dłużnik wykaże, że nie jest rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela. Wobec podmiotu publicznego i w układzie duży dłużnik kontra mały wierzyciel termin 90 dni jest po prostu niedopuszczalny, a odsetki biegną odpowiednio od 30 albo od 60 dnia.

Tak. Ustawa wyznacza maksymalne terminy zapłaty, a nie minimalne, więc krótki termin jest w pełni dopuszczalny i zdarza się w handlu towarem szybko rotującym. Ograniczeniem jest praktyka, nie prawo: bardzo krótki termin bywa nie do przyjęcia dla kontrahenta z rozbudowanym obiegiem dokumentów i zamiast przyspieszyć zapłatę, generuje spór o to, kiedy faktura faktycznie do niego dotarła.

W praktyce obrotu przyjmuje się, że zapłata bezgotówkowa następuje z chwilą uznania rachunku wierzyciela, czyli w dniu, w którym pieniądze faktycznie wpłynęły na Twoje konto. Samo zlecenie przelewu w ostatnim dniu terminu nie wystarcza, jeżeli środki dotrą dwa dni później. Dlatego warto pisać w umowie wprost, że za dzień zapłaty uważa się dzień uznania rachunku wierzyciela.

Nie więcej niż 30 dni od dnia otrzymania towaru lub usługi i dodatkowo termin ten nie może być rażąco nieuczciwy wobec wierzyciela (art. 9). Badanie zgodności towaru z umową bywa używane jako sposób na odsunięcie płatności w czasie, dlatego ustawa je limituje. Jeżeli fakturę doręczono przed zakończeniem badania, termin zapłaty liczy się od dnia zakończenia badania.

Najpierw sprawdź, w którym z czterech układów jesteś, bo w dwóch z nich dłuższy termin jest po prostu nieważny i nie musisz go negocjować. Jeżeli jesteś mikro, małą albo średnią firmą, a kontrahent dużym przedsiębiorcą, limit 60 dni jest twardy. Jeżeli oba podmioty są zwykłymi przedsiębiorcami, zapis obowiązuje do czasu jego zakwestionowania, ale odsetki i tak biegną od 60 dnia, gdy dłużnik nie obroni uczciwości terminu.