Kalkulator rekompensaty 40 euro: rekompensata za koszty odzyskiwania należności 70 i 100 euro

Rekompensata wynosi równowartość 40 euro, gdy wartość świadczenia pieniężnego nie przekracza 5000 zł, 70 euro, gdy jest wyższa niż 5000 zł, ale niższa niż 50 000 zł, oraz 100 euro, gdy jest równa lub wyższa od 50 000 zł (art. 10 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych). Progi liczy się od wartości pojedynczego świadczenia, czyli zwykle od kwoty brutto jednej faktury.

Średni kurs euro ogłoszony przez NBP ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (art. 10 ust. 1a). Nie jest to kurs z dnia wystawienia faktury, z dnia zapłaty ani z dnia wystawienia noty. Dla faktury wymagalnej w sierpniu 2026 roku właściwy jest kurs z 31 lipca 2026 roku, czyli 4,3128 zł.

Tak. Art. 10 ust. 3 stanowi, że uprawnienie do rekompensaty przysługuje od transakcji handlowej, a nie od dłużnika ani od umowy ramowej. Przy dziesięciu opóźnionych fakturach nalicza się dziesięć rekompensat, każdą po własnym kursie. Wyjątkiem jest świadczenie spełniane w częściach, gdzie rekompensata przysługuje od każdej niezapłaconej części (art. 11 ust. 2 pkt 2).

Nie. Przepis mówi wprost, że rekompensata przysługuje wierzycielowi od dłużnika bez wezwania. Roszczenie powstaje samo, z mocy ustawy, w dniu nabycia uprawnienia do odsetek za opóźnienie, czyli już pierwszego dnia po upływie terminu płatności. Wezwanie ma znaczenie dowodowe i praktyczne, ale nie jest warunkiem powstania roszczenia.

Nie. Sąd Najwyższy w uchwale z 11 grudnia 2015 roku (III CZP 94/15) przesądził, że rekompensata przysługuje wierzycielowi bez konieczności wykazania, że koszty te zostały poniesione. To kwota ryczałtowa. Dopiero koszty przewyższające ryczałt trzeba udokumentować i wykazać ich uzasadnioną wysokość (art. 10 ust. 2).

Od dnia nabycia uprawnienia do odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych, czyli od pierwszego dnia po upływie terminu zapłaty. Jeden dzień zwłoki wystarczy, żeby roszczenie powstało w pełnej wysokości. Późniejsza zapłata należności głównej nie unicestwia rekompensaty: jeżeli dłużnik zapłacił fakturę po terminie, rekompensata nadal mu się należy.

Nie. Art. 13 ustawy stanowi, że postanowienia umowy wyłączające albo ograniczające uprawnienia wierzyciela wynikające między innymi z art. 10, albo zmierzające do obejścia tych przepisów, są nieważne, a w ich miejsce stosuje się przepisy ustawy. Klauzula w rodzaju "strony wyłączają stosowanie rekompensaty za koszty odzyskiwania należności" po prostu nie działa.

Notą obciążeniową, nie fakturą. Rekompensata nie jest wynagrodzeniem za dostawę towaru ani za usługę, więc pozostaje poza zakresem VAT i nie dokumentuje się jej fakturą. Nota powinna zawierać dane stron, numer i datę faktury źródłowej, datę wymagalności, zastosowany kurs NBP wraz z datą tego kursu oraz podstawę prawną, czyli art. 10 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych.

Tak, ale rozliczanym kasowo. Rekompensata staje się przychodem dopiero w dacie faktycznego otrzymania pieniędzy (art. 12 ust. 3e ustawy o CIT oraz art. 14 ust. 1i ustawy o PIT), bo nie jest wynagrodzeniem za dostawę towaru ani za wykonanie usługi. Samo wystawienie noty obciążeniowej nie tworzy więc przychodu, co odróżnia rekompensatę od zwykłej sprzedaży.

Nie. Rekompensata ma charakter odszkodowawczy i nie stanowi wynagrodzenia za dostawę towarów ani za świadczenie usług, więc nie mieści się w przedmiocie opodatkowania VAT. Z tego powodu dokumentuje się ją notą obciążeniową, a nie fakturą, i nie wykazuje w pliku JPK jako sprzedaży.

Nie. Art. 10 ust. 4 stanowi wprost, że roszczenie o rekompensatę nie może być zbyte. Przy cesji wierzytelności albo przy sprzedaży faktury należność główna i odsetki przechodzą na nabywcę, ale roszczenie o rekompensatę zostaje przy pierwotnym wierzycielu. To wyjątek od ogólnej zasady zbywalności wierzytelności z art. 509 Kodeksu cywilnego.

Tak. Art. 10 ust. 1 odsyła zarówno do art. 7 ust. 1, który dotyczy transakcji między przedsiębiorcami, jak i do art. 8 ust. 1, który dotyczy transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny. Szpital, gmina czy urząd, który zapłacił po terminie, odpowiada za rekompensatę na tych samych zasadach co spółka handlowa.

Nie zawsze. Przepis nie wyłącza ogólnych instytucji prawa cywilnego, więc sąd bada, czy wierzyciel nie nadużył prawa podmiotowego (art. 5 KC). Przy rażąco drobnych fakturach, gdzie rekompensata wielokrotnie przewyższa samą należność, sądy oddalają takie żądania. Przy normalnych fakturach handlowych zarzut nadużycia prawa praktycznie nie ma zastosowania.

Roszczenie o rekompensatę jest związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, więc przyjmuje się dla niego trzyletni termin przedawnienia z art. 118 Kodeksu cywilnego, liczony od dnia jego powstania, czyli od pierwszego dnia po terminie płatności. Koniec terminu przesuwa się przy tym na 31 grudnia tego roku, w którym trzy lata upływają.